03-02-05

Tijd!

Om één of andere reden (die me totaal niet duidelijk is) moet ik hier een tekstje neerpennen. Het is een soort afscheid. Vroeger zou ik het een afscheid van mezelf genoemd hebben, maar vandaag bekijk ik het anders: afscheid van een hoofdstuk uit mijn leven. Het is dus zover… Hiermee ga ik de pagina proberen omslaan! Het is een soort afscheid van het leven met mijn ex-vriendje
Het is nu al iets langer als 17 maand geleden. Ik zie hem nog altijd zitten in het jeugdhuis, he was a blond angel, sent from above. He came to rescue me from my desolated island. Ik had veel vrienden. Te veel om goed te zijn. Maar wie waren ze? De grootste snobs, waarbij er nooit gepraat werd over verdriet en pijn, behalve dan in een paar enkele gevallen. Ik was er steeds voor mijn vrienden, omdat ik wist wat pijn en verdriet was. Zo probeerde ik er te zijn voor vrienden die een heel groot verdriet te verwerken hadden. Gewoonweg luisteren was de boodschap! Maar mijn verdriet? Toen wist ik nog niet hoe barbaars deze maatschappij was, en ik babbelde graag over mijn nooit-te-verwerken verdriet (ja, zo is het wel). Uiteindelijk besefte ik dat de mensen wel luisterden, maar achter mijn rug, ja je weet wel… Van die ‘vrienden’ heb ik dan ook maar afscheid genomen… Maar toch, wat met mijn verdriet? De wekelijkse afspraak met de psycholoog (die wel luisterde, maar niets terugzei) was het enige lichtpuntje. Maar toen, toen stond mijn ex-je opeens voor mijn neus… De schuur stond in brand en hij kon niet meer geblust worden. Ik herinner me nog zo, dat toen we een week samen waren, het mijn verjaardag was, en hij me een heel leuk boekje met gedichten gaf. Ook herinner ik me nog dat we die avond afgesproken hadden in het jeugdhuis, en ik niets gedronken had, maar het gevoel had 20 whisky’s ad fundum gedronken te hebben… Er stonden er twee voor mij! Gelukkig voor mij geen tweeling, maar toch…
Ik herinner me nog als die dag ons eerste afspraakje, op de Graslei. Hij had een fles champagne mee! Ik herinner ons nog ons dagje zee. Met hem naar de zonsondergang kijken! Ik herinner me nog het optreden toen ik voor het eerst ging gaan zien! Ik voelde me trots! Verdorie dat was leuk! Ik herinner me nog de eerste keer dat hij bij me thuis kwam, en hij de zo bedeesde jongen was! Ik herinner me Kerst, en Nieuwjaar! Vooral Nieuwjaar, toen hij zo goed zorgde voor veel te zatte Steffie. 100 keer heb ik met mijn zatte botten op die toeter in zijn oor geblazen. Ik herinner mij zijn eerste optreden met Divan! Weer was ik zo trots als een pauw! Hij was van mij! Ik herinner me nog de ep-voorstelling van Divan! Zo leuk! Ik herinner me hoe hij vorig jaar voor Valentijn voor mij gekookt heeft, en ik hem meepakte naar de sauna! Ik denk nog zo vaak aan het optreden van Ben Harper! Zo mooi, en mijn lieverd naast mij! In zijn armen liggend, en steeds een kusje opvangend bij de woorden ‘I will steal my kisses from you’! Ik herinner mij de optredens van Miss Tracy! Ik moet nog zo vaak terugdenken aan het verrassingsfeestje en aan het Cactus-festival… 3 dagen met mijn lieverd in de tent! Ik denk nog vaak aan onze pick-nick, waarbij hij mij opeens heel stil, en met een krop in zijn keel toefluisterde: ‘Ik hou van jou!’ Ik herinner me de vele avonden op mijn kamer! Ik herinner me zoveel! Maar ik herinner me ook de dag dat hij het uitmaakte!
Waar Dago ook maar gaat of staat, ik zal er steeds zijn voor hem! Maar nu is het tijd voor iets anders! Ik zeg mezelf nu dat mijn laatste traan om hem gelaten is, maar weet dat het wel anders zal zijn! Ik wilde dit hoofdstuk afsluiten, omdat ik volgende week met hem iets ga gaan drinken, en ik mezelf geen dingen wil laten wijsmaken! En dan nog, ik moest dringend verder, en het zal nooit te laat zijn om dit hoofdstuk nog eens te openen, moest er ooit nog eens iets gebeuren… (*steffie slaat haarzelf! Zo mag ze niet meer denken* Nu ja, je weet maar nooit, hé)

17:29 Gepost door Steffie | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad ... Je weet maar nooit! :-)

Gepost door: SoDa | 03-02-05

woorden schieten tekort ...

Gepost door: dinges | 03-02-05

Veel geluk, lieve meid!

Gepost door: lord blotbilski | 03-02-05

Amai! Wat heeft Dago met jou gedaan?

Gepost door: AV | 03-02-05

Dago heeft het gewoon 4maand geleden uitgemaakt! en ja, dat doet veel pijn!

Gepost door: Steffie | 03-02-05

Dat wist ik niet.

Gepost door: av | 03-02-05

Auch Je kunt nooit zwijgen over liefde, de vreugde van verliefd zijn en vooral de pijn wanneer het over is. Het helpt als je vrienden rondom je hebt op wie je kunt bouwen, helaas heeft niet iedereen dat geluk (ik heb ook veel aan mijn psychologe, die ik eens per maand zie). Ik mag er niet aan denken dat het over zou zijn met mijn lief. Toch komt die dag, ooit, en tot dan geniet ik van elke kus, elke nacht met hem. We zijn hopeloos, wij meisjes! Sterkte, ik leef met je mee ..

Foxy x

Gepost door: Foxy | 03-02-05

Ik wens je heel veel geluk, meiske!

Gepost door: lady rosita | 03-02-05

cool zo'n psycholoog, dat klinkt wel professioneel é.

Ik vraag me eigenlijk af waarom je al 21 bent en nog maar in tweede kan zit? Niets persoonlijks ze, ik stel me al een paar weken die vraag..

Gepost door: luc | 03-02-05

Antwoord door de problemen die er in familiale kring geweest zijn, was het voor mij onmogelijk om er in mijn vijfde middelbaar door te zijn. Heb ik dus opnieuw gedaan.En, toen ik uit het humaniora kwam, moest ik van mijn ouders farmacie gaan doen... Totaal niet mijn keuze. Ben ik dan ook mee gestopt, en nu geschiedenis tweede kan.Niet mijn fout dus!

Gepost door: steffie | 03-02-05

thanks heb je tekstje nog niet helemaal gelezen, want anders loopt mijn bad over, maar wou je bedanken dat je aan me hebt gedacht tijdens mijn clubpower! ik denk dat het geholpen heeft, want de lunges lukten al veel beter. kreeg wel kramp in mijn voet LOL maar ja ;-)

ik lees dit morgen wel, in als ik iets zinnig erover te zeggen heb zal ik dat wel doen ook :p

toedeloeeee

Gepost door: Jesske | 03-02-05

Way to go meid! Als dit je lukt om dit hoofdstuk werkelijk af te sluiten, dan ben je al een hele stap verder...toch!? Veel geluk Steffie & thx om dit met ons te delen.

Gepost door: N. | 03-02-05

Denk aan die mooie herinneringen en je weet idd nooit, succes é volgende week.

Gepost door: Dafke | 03-02-05

Oei ik ben 13 vlug nr 14 posten ge weet nooit. Slaapwel.

Gepost door: Dafke | 03-02-05

succes met je nieuwe levensrichting :-)

Gepost door: willy | 03-02-05

De schoonheid van tristesse Mooi en nodig, die dag waarop je jezelf bijeenraapt en beseft dat herinneringen voortaan herinneringen zullen en moeten blijven...

Gepost door: Llorando | 04-02-05

soms is het goed om alles eens goed op een rijtje te zetten, de goeie herinneringen moet je koesteren en nooit vergeten.
Sterkte

Gepost door: Anneke | 04-02-05

good luck!! ik ben daar heel slecht in, zo'n hoofdstuk afsluiten. Sleep alles met me mee,
maar jou zal het wel lukken!
good luck!!!

Gepost door: Jesske | 04-02-05

Geen woorden voor Knap hoe jij over je gevoelens kan schrijven... (ik krop dat dikwijls allemaal teveel op)

Zo te zien zal Dago altijd wel een speciaal plaatsje in je hartje blijven houden, maar het zijn dikwijls ook die dingen die ons sterker maken!

Gepost door: Pinnie | 04-02-05

De commentaren zijn gesloten.